ХХ ҒАСЫР ӘДЕБИЕТІНДЕГІ ТРАГЕДИЯЛЫҚ ДИСКУРСТЫҢ ҚАЛЫПТАСУЫНДАҒЫ ЖАДЫ МЕН ҰМЫТУ МОТИВТЕРІ: ТЕОРИЯЛЫҚ-ӘДЕБИ ТАЛДАУ
DOI:
https://doi.org/10.53360/3080-3861-2025-4(4)-15Кілт сөздер:
жады мотиві, ұмыту мотиві, трагедиялық дискурс, ХХ ғасыр прозасы, салыстырмалы әдебиеттану (компаративистика).Аңдатпа
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Мақалада ХХ ғасыр әдебиетінде трагедиялық мазмұнның қалыптасуына ықпал ететін екі маңызды ұғым – есте сақтау және ұмыту мотивтері – теориялық және әдеби тұрғыдан қарастырылады. Зерттеу М. Бахтиннің мәдени жады жөніндегі негізгі ойларына, сондай-ақ П. Рикёр, М. Бланшо және П. Нораның өткенді көркем мәтінде бейнелеуге қатысты кейбір тұжырымдарына сүйенеді. Есте сақтау мотиві шығармадағы уақыт пен кеңістіктің байланысын, композицияның бірлігін және оқиғаның құрылымын қалыптастыратын басты тәсіл ретінде түсіндіріледі. Ал ұмыту мотиві, керісінше, шығармада үзілістер мен мағыналық олқылықтар тудырып, трагедиялық әсерді күшейтетін көркемдік әдіс ретінде қарастырылады.
Талдаудың қолданбалы бөлігінде К. Исигуроның «Художник зыбкого мира» және А. Нұрпейісовтің «Соңғы парыз» романдары салыстырылады. Исигуро шығармасында жады оқиғаның бөлшектенуі мен әртүрлі нұсқалар арқылы көрінсе, Нұрпейісовте жады жоғалып бара жатқан әлемнің тұтастығын сақтап тұратын негізгі мотив ретінде беріледі. Екі авторда да есте сақтау мен ұмыту өзара байланысып, шығармадағы ішкі шиеленісті күшейтіп, трагедиялық мәнді қалыптастырады.
Бұл зерттеу жалпы шолу ретінде ұсынылып, ХХ ғасыр әдебиетіндегі трагедиялық поэтиканы әрі қарай талдауға арналған теориялық және әдістемелік негіз ұсынады.
Жүктеулер
Жарияланды
Журналдың саны
Бөлім
Лицензия
Авторлық құқық (c) 2025 Журналдың редакциясы Қазақстан Республикасының авторлық құқық туралы заңын және тиісті халықаралық шарттарды басшылыққа алады. Авторлар өздерінің авторлық құқықтарын сақтайды және «Шәкәрім университетінің хабаршысы. «Тарих ғылымдары сериясы» журналына қолжазбаның алғашқы жариялану құқығығын береді. Автор журналға тиісті сілтеме жасаған жағдайда материалды кез келген тасымалдағышта және кез келген форматта көшіруге және таратуға құқылы. Оқырмандар мен пайдаланушылар жұмыстың авторы көрсетілген және осы журналға сілтеме берілген жағдайда материалды еркін көшіріп, тарата және қолдана алады. Авторлық құқық мақала жазуға елеулі үлес қосқан әрбір бірлескен автордың адалдығы мен жауапкершілігін білдіреді. Автор журналдың веб-сайтына тиісті сілтемені көрсеткен жағдайда өз басылымдарын институционалды немесе басқа қоймаларда сақтауға құқылы.
Бұл жұмыс Creative Commons Attribution-Коммерциялық емес 4.0 халықаралық лицензиясы.
Авторлық құқық мақала жазуға елеулі үлес қосқан әрбір бірлескен автордың адалдығы мен жауапкершілігін білдіреді.
Автор журналдың веб-сайтына тиісті сілтемені көрсеткен жағдайда өз басылымдарын институционалды немесе басқа қоймаларда сақтауға құқылы.